funduszopedia.pl

Jak inwestować w złoto?

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Wed, 27 Apr 2022 14:22:57 +0000

Dla wielu osób złoto wydaje się być najbezpieczniejszą i najpewniejszą lokatą kapitału, a sztabka złota synonimem życiowego sukcesu kojącego nerwy w obliczu rozchwianej rzeczywistości.

Doświadczenia ostatnich dziesięciu lat zdają się to potwierdzać. W 2012 roku na zakup uncji złota – czyli 31,1 gram – trzeba było wydać 5269,31 zł, tymczasem na początku kwietnia 2022 roku jego giełdowa cena wyniosła już 8139,11 zł. Zarobek jest więc spory, a uważne przyjrzenie się wykresowi giełdowemu wskazuje na dość stabilny, pozbawiony dużej zmienności wzrost, co dla wielu inwestorów ma spore znaczenie.

Zakup złota

Zakup fizycznego złota nie jest trudny ani skomplikowany. Na rynku można kupić zarówno sztabki złota, jak i monety zwane lokacyjnymi. Specjaliści wskazują, że przy niewielkich, „detalicznych” zakupach złota lepiej postawić właśnie na zakup monet niż sztabek. Ich cena jest wprawdzie nieco wyższa, ale za to złote monety łatwiej później sprzedać, a i są one również poręczniejsze. Łatwiej też, co ma niebagatelne znaczenie, sprawdzić ich autentyczność. Jeśli jednak zdecydujemy się na zakup sztabki złota, to zadbajmy, aby była ona wyposażona w certyfikat zaświadczający o jej autentyczności. To prowadzi nas do oczywistego, ale zawsze wartego przypomnienia wniosku, że złoto należy kupować ze sprawdzonych źródeł, a nie od przygodnych handlarzy, którzy oferują niebywałe okazje. Do najpopularniejszych dilerów złota w Polsce należy oczywiście Mennica Polska, ale dużą renomą cieszą się także spółki Tavex, Goldenmark i Mennica Skarbowa.

Za najpopularniejsze złote monety uchodzi oczywiście południowoafrykański Krugerrand, Złoty Orzeł ze Stanów Zjednoczonych, brytyjski Suweren, ale w tej samej lidze grają również kanadyjski Złoty Liść oraz pochodzący z Australii Kangur.

Jak przechowywać złoto?

Kupno złota przysparza jednego podstawowego problemu dotyczącego jego przechowywania. Trzymanie złota w domu zawsze wiąże się z ryzykiem kradzieży. Wyjściem może być skrytka bankowa, ale to z kolei wiąże się z kosztami, bo skrytki bankowe – dziś prowadzone już tylko przez niektóre banki – są oczywiście płatne. Na dodatek w razie upadku banku (co w Polsce nie zdarzyło się już od początku lat dwutysięcznych) zawartość skrzynek bankowych nie wchodzi w skład jego masy upadłościowej.

Kruszec czy akcje – jak inwestować?

Sposobem na inwestowanie złota nie musi być zakup fizycznego kruszcu, ale zakup akcji firm zajmujących się wytwarzaniem złota. Prostszym sposobem jest inwestowanie w fundusze inwestycyjne, które inwestują w takie spółki.

Artykuł Jak inwestować w złoto? pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Dewaluacja waluty

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Wed, 27 Apr 2022 14:07:31 +0000

Osłabienie przy pomocy metod administracyjnych, a nie rynkowych kursu waluty. Celem dewaluacji jest z reguły poprawienie bilansu płatniczego lub zwiększenie cenowej konkurencyjności kraju, a jej inicjatorem jest rząd lub bank centralny państwa.

Dewaluacja następuje wyłącznie w przypadku, gdy waluta ma sztywny kurs wobec innych walut. Gdy kurs jest płynny, wówczas odpowiednikiem dewaluacji jest deprecjacja. W takim wypadku o obniżeniu waluty nie decydują czynniki administracyjne – rząd lub bank centralny – ale rynkowe.

Dewaluacja a deprecjacja

W Polsce waluta (złoty polski) ma kurs płynny od 2000 roku, nie może więc być mowy o dewaluacji złotówki. Natomiast z deprecjacją możemy mieć do czynienia w każdej chwili, gdy tylko nasza waluta się osłabia. Ostatnio duża deprecjacja złotówki miała miejsce po inwazji Rosji na Ukrainę, gdy kurs polskiej waluty spadł zarówno wobec dolara, jak i euro oraz franka szwajcarskiego. Później jednak, po uspokojeniu sytuacji na globalnym rynku finansowym, kurs złotego zaczął rosnąć i odrabiać straty z przełomu lutego i marca 2022 roku. Zjawisko wzrostu kursu waluty nosi nazwę aprecjacji.

Zaletą dewaluacji jest zwiększenie konkurencyjności eksportu – po dewaluacji zyski eksporterów w krajowej walucie są wyższe. Ale odwrotny skutek dewaluacja powoduje dla importu – ceny towarów, w tym surowców, sprowadzanych z zagranicy rosną. Kolejnym negatywnym następstwem dewaluacji jest wzrost inflacji.

Artykuł Dewaluacja waluty pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Hiperinflacja – co to jest?

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Wed, 27 Apr 2022 13:57:45 +0000

Bardzo wysoka inflacja, jedno z najbardziej niebezpiecznych zjawisk ekonomicznych, paraliżujące całą gospodarkę i bardzo mocno odbijające się na konsumentach. Przyjmuje się z reguły, że granicą między wysoką inflacją, a hiperinflacją jest utrzymujący się przez dłuższy czas (kilka miesięcy) miesięczny wzrost cen o przynajmniej 50%.

Hiperinflacja w Polsce

Polska doświadczyła hiperinflacji w latach osiemdziesiątych, gdy ceny między 1980 a 1989 roku wzrosły o 1183,1%. Z hiperinflacją uporaliśmy dzięki planowi Leszka Balcerowicza na początku kolejnej dekady – w 1991 roku inflacja spadła do 70,3% z 585,8% rok wcześniej, a w 1992 wyniosła już „tylko” 40,3%.

Z jeszcze wyższym poziomem inflacji mieliśmy w historii Polski do czynienia w latach dwudziestych XX wieku. O ile w 1918 roku za 1 dolara amerykańskiego płaciło się 9 marek polskich, to już cztery lata później na zakup tego samego dolara trzeba było wyłożyć ponad 6,3 mln zł! Sytuację, po roku trudnych zmagań, uratowały reformy ministra skarbu Władysława Grabskiego.

Hiperinflacja na świecie

W tym czasie z jeszcze wyższą inflacją, którą właściwie należałoby nazwać hiper-hiperinflacją borykało się społeczeństwo Republiki Weimarskiej. Dość powiedzieć, że o ile w 1918 roku za bochenek chleba trzeba było w tym kraju zapłacić 0,63 marki, to pięć lat później już ponad 200 mld marek!

Obecnie najwyższy poziom hiperinflacji notuje Wenezuela, gdzie według Międzynarodowego Funduszu Walutowego inflacja w 2018 roku sięgnęła 130 tys. procent. Od lat z hiperinflacją, wynoszącą blisko 500% boryka się także Zimbabwe. 500% to gigantyczna wielkość, ale i tak mniejsza niż w pierwszym dziesięcioleciu XXI wieku – w 2008 roku hiperinflacja osiągnęła tam nie notowany nigdy w historii świata poziom 500 mld procent!

Artykuł Hiperinflacja – co to jest? pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Pracowniczy Program Emerytalny (PPE)

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Wed, 27 Apr 2022 13:35:24 +0000

Dobrowolny program oszczędzania na emeryturę, który w przyszłości ma wspierać świadczenia wypłacane nam przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. PPE są powszechnie zwane III filarem.

Składkę podstawową w Powszechnym Programie Emerytalnym finansuje pracodawca, a jej wartość nie może przekraczać 7% wynagrodzenia pracownika. Pracodawca ma dowolność w ustalaniu reguł tego świadczenia – może finansować składkę w takiej samej procentowej wysokości dla wszystkich zatrudnionych w przedsiębiorstwie, ale może też ustalać różny procent dla różnych pracowników. Sami pracownicy mogą zadeklarować wnoszenie własnych, dobrowolnych wpłat do PPE, a ich wysokość nie może przekraczać 2% ich wynagrodzenia.

Pieniądze z III filaru, a więc z Pracowniczego Programu Emerytalnego są wypłacane na wniosek uczestnika, gdy przekroczy on sześćdziesiąty rok życia. Uczestnik może też złożyć wniosek w wieku 55 lat, ale pod warunkiem, że nabył on prawo do wcześniejszej emerytury. Pieniądze są też wypłacane upoważnionym osobom w wypadku śmierci uczestnika Pracowniczego Programu Emerytalnego.

Zarządzaniem pieniędzmi zgromadzonymi w Pracowniczym Programie Emerytalnym zajmują się podmioty komercyjne, czyli towarzystwa funduszy inwestycyjnych. Pieniądze są z reguły inwestowane w fundusze stabilne, aby zapewnić ich jak największe bezpieczeństwo i ograniczyć zmienność.

Do PPE mogą przystąpić wszyscy pracownicy, niezależnie od rodzaju umowy o pracę. Jeśli pracownik jest zatrudniony w kilku firmach, może uczestniczyć w kilku PPE.

Istotnym atrybutem Pracowniczego Programu Emerytalnego jest zwolnienie pieniędzy uzyskanych w ten sposób z podatku dochodowego od zysków z inwestycji.

Wobec powszechnie prognozowanych niskich emerytur, które już w niedalekiej przyszłości będzie wypłacał ZUS oraz niechęci Polaków do efektywnego oszczędzania w funduszach inwestycyjnych, pieniądze z III filaru mogą być po zakończeniu aktywności zawodowej istotnym wsparciem naszych budżetów.

Artykuł Pracowniczy Program Emerytalny (PPE) pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Jak inwestować na giełdzie? Giełda dla początkujących

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Wed, 27 Apr 2022 12:48:14 +0000

Aby inwestować na giełdzie wystarczy założyć rachunek maklerski, zasilić go odpowiednią kwotą i wydać zlecenie kupna konkretnych papierów wartościowych, czyli akcji wybranych spółek.

Z technicznego punktu widzenia rzecz jest więc prosta. Niestety, to pozór, bo samodzielne inwestowanie na giełdzie wymaga jednak wielu aktywności. Pierwszą i najbardziej skomplikowaną jest wybór spółek, których współwłaścicielami chcemy się stać. Dokonanie tego wyboru wiąże się z koniecznością zapoznania się z sytuacją i prognozami wielu branż, a także analizą sytuacji, w tym także finansowej, konkretnych spółek. Wyborowi spółek warto poświęcić sporo uwagi, bo zmiany składu portfela są kosztowne.

Gdy już dokonamy wyboru i kupimy akcje spółek, powinniśmy śledzić wszystkie informacje na ich temat, w tym przede wszystkim czytać sprawozdania finansowe i raporty bieżące, a także śledzić poczynania bezpośrednich konkurentów. Tylko w ten sposób będziemy mogli w odpowiednim czasie zareagować) i w odpowiednim momencie pozbyć się akcji lub, przeciwnie, zwiększyć swoje zaangażowanie w wybranych spółkach, gdy dojdziemy do przekonania, że ceny ich akcji w najbliższym czasie wzrosną.

Inwestowanie na giełdzie – co dalej?

Inwestor giełdowy może zdecydować się także na pasywny model inwestowania, czyli nabyciu akcji spółek, a później „zapomnieniu” o nich, z nadzieją, że po kilku latach ich cena będzie znacznie wyższa. Jeśli mamy wystarczająco długi horyzont inwestycyjny i dokonaliśmy dobrego wyboru, to ta taktyka ma szansę okazać się skuteczna. Ale oczywiście wiąże się ona z ryzykiem. Internet jest pełen opowieści o starszych paniach, które gdzieś podczas sprzątania domu znalazły akcje jakiejś spółki kupione przez ich ojca za 1 centa, a teraz wartych milion razy więcej. Nawet jeśli byłaby to prawda, to w Internecie nie ma opowieści o znalezionych akcjach spółek, które zbankrutowały.

„Grzechem pierworodnym” inwestorów jest uleganie emocjom, czyli kupowanie akcji wtedy, gdy robią to wszyscy – a więc wtedy, gdy akcje są już bardzo drogie – i sprzedawanie w momentach paniki, gdy ceny akcji gwałtownie spadają. Uleganie tzw. owczemu pędowi to najgorsza taktyka, a emocje są dla inwestora najgorszym doradcą.

Alternatywą dla samodzielnego inwestowania na giełdzie jest inwestowanie w fundusze inwestycyjne.

Artykuł Jak inwestować na giełdzie? Giełda dla początkujących pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Pierwsza oferta publiczna (IPO)

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Wed, 27 Apr 2022 12:16:57 +0000

IPO czyli Initial Public Offering, pierwsza publiczna oferta – publiczne, czyli otwarte zaoferowanie kupna papierów wartościowych (z reguły akcji), które po raz pierwszy trafiają na rynek kapitałowy. Pierwsza oferta publiczna (IPO) towarzyszy każdej spółce wchodzącej na giełdę i często jest dla inwestorów okazją do uzyskania ponadprzeciętnych zysków.

Najbardziej spektakularnym IPO w historii warszawskiego parkietu był giełdowy debiut Banku Śląskiego, w którym wzięło udział aż 800 tysięcy inwestorów. Cena akcji po debiucie w styczniu 1994 roku skoczyła o gigantyczną wartość 1350%. Bardzo dużym zainteresowaniem inwestorów cieszyły się także IPO Banku Handlowego, KGHM i Pekao SA (1997 rok), Orlenu rok później i PKO BP w 2004 roku, a ostatnio serwisu Allegro. W tych debiutach wzięło jednak udział już znacznie mniej inwestorów – od 100 do 200 tysięcy, a ceny akcji w pierwszym notowaniu skoczyły od 14 do niespełna 30%.

W ostatniej dekadzie największe dwa IPO na polskiej giełdzie dotyczyło PZU, sieci marketów Dino, sieci Play oraz Allegro.

Z kolei światowy rekord IPO dotyczył saudyjskiego koncernu energetycznego Saudi Aramco, którego wartość sięgnęła 29,4 mld dolarów oraz powiązanego z Alibabą chińskiego fintechu Ant Group. W tym ostatnim przypadku wartość IPO wyniosła 34,4 mld dolarów.

Artykuł Pierwsza oferta publiczna (IPO) pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Koszty inwestowania

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Fri, 08 Apr 2022 08:57:21 +0000

Jak wszystkie inne usługi, inwestowanie w fundusz inwestycyjny wiąże się z określonymi kosztami. Istotnymi kosztami są: obsługa transakcji przez domy maklerskie, korzystanie z obowiązkowych usług banku depozytariusza, agentów transferowych oraz audytowanie sprawozdań finansowych funduszy przez biegłych rewidentów. Wszystkie te działania mają na celu jak najlepszą ochronę klientów.

Głównymi typami opłat związanymi z inwestowaniem w fundusz inwestycyjny są:

Opłata za zarządzanie

Najważniejsza opłata pobierana przez TFI, z której pokrywane są koszty działania firmy. Podaje się ją jako procent pobierany od zainwestowanych środków w skali roku. Jest ona naliczana codziennie jako 1/365 rocznej opłaty. W praktyce im większą część portfela funduszu stanowią akcje, tym opłata za zarządzanie jest wyższa.

Warto wiedzieć, że opłata za zarządzanie jest uwzględniona w przedstawianych wynikach inwestycyjnych – zarówno w notowaniach na stronie internetowej, jak i materiałach marketingowych oraz dokumentach prawnych. Oznacza to, że publikowane wyniki funduszu oraz wartość netto jednostki uczestnictwa podane są już po jej odjęciu.

TFI dzieli się opłatą za zarządzanie z dystrybutorami funduszu – jest to wynagrodzenie za pośrednictwo w sprzedaży. Wysokość opłat za zarządzanie znajdziesz w kartach funduszy i prospektach informacyjnych oraz tabelach opłat – dostępne są one na Panelu Współpracownika oraz na stronach internetowych poszczególnych towarzystw.

Opłata dystrybucyjna

Opłata ta jest wynagrodzeniem dystrybutora za pośrednictwo w sprzedaży jednostek uczestnictwa. Podaje się ją jako procent pobierany od wpłaconej przez klienta kwoty na początku inwestycji.

Warto wiedzieć, że wysokość opłaty dystrybucyjnej waha się w zależności od dystrybutora i zazwyczaj maleje wraz z rosnącą sumą środków wpłaconych do funduszu.

Zdarza się, że przy dokonaniu konwersji bądź zamiany z funduszu o niższej opłacie dystrybucyjnej do funduszu o wyższej opłacie, pobierana jest opłata wyrównawcza, stanowiąca różnicę między wyższą opłatą dystrybucyjna obowiązującą w funduszu docelowym, a niższą opłatą dystrybucyjną pobraną uprzednio przy nabyciu jednostek uczestnictwa.

Opłata umorzeniowa

Jest to opłata stosowana najczęściej w długoterminowych programach systematycznego oszczędzania lub programach z jednorazową wpłatą o określonym czasie trwania. Opłata pobierana jest na rzecz dystrybutora funduszu.

Opłata za zamianę lub konwersję

Opłata pobierana przez TFI na pokrycie kosztów zamiany lub konwersji pomiędzy subfunduszami. Wymieniona jest ona w dokumentach prawnych – prospektach informacyjnych oraz kluczowych informacjach dla inwestorów, jako jedna z możliwych do zastosowania opłat.

Uwaga! Opłata ta bywa mylona z dodatkową opłatą dystrybucyjną (tzw. opłatą wyrównawczą) pobieraną przy zamianie/konwersji z funduszu o niższej opłacie dystrybucyjnej do funduszu o wyższej opłacie.

Artykuł Koszty inwestowania pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Byk i niedźwiedź na giełdzie – co oznaczają?

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Mon, 14 Mar 2022 09:00:28 +0000

Pojęcie ze świata giełdy symbolizujące wzrosty notowań giełdowych i ich spadki. Inwestorzy lubią byki – symbol wzrostu – a nie znoszą niedźwiedzi, bo te oznaczają spadki notowań, a w konsekwencji uszczuplenie ich majątku.

Trudno autorytatywnie stwierdzić dlaczego akurat te dwa zwierzęta stały się symbolami trendów panujących na giełdzie. Jest jednak pewne (albo niemal pewne), że pojawiły się jeszcze w połowie osiemnastego wieku w Stanach Zjednoczonych. Wówczas w Nowym Jorku działały dwie giełdy, utworzone w 1725 roku – pierwsza, zlokalizowana na Wall Street, czyli w miejscu, gdzie do dzisiaj funkcjonuje, pośredniczyła w handlu tytoniem i niewolnikami, zaś druga przy Broad Street, gdzie handlowano nabiałem – jajami i masłem.

Symbolika byka i niedźwiedzia jest odwołaniem do sposobu walki tych zwierząt. Byk z reguły atakuje z dołu do góry, natomiast niedźwiedź odwrotnie – z góry w dół. Byk jest więc symbolem hossy, a niedźwiedź bessy, czyli długotrwałego trendu spadkowego wyceny akcji.

Wykonana z brązu rzeźba szarżującego byka ustawiona przed budynkiem nowojorskiej giełdy stała się globalnym symbolem nie tylko amerykańskiego parkietu, ale całego rynku kapitałowego (i przy okazji Nowego Jorku).

Legenda głosi, że będąc w Nowym Jorku i chcąc sobie zapewnić dobrą przyszłość, nie tylko finansową, koniecznie trzeba dotknąć genitaliów byka.

Rzeźbę, niezwykle dynamiczną, stworzył Arturo Di Modica i co ciekawe postawił ją na Wall Street bez wymaganych pozwoleń. Stało się to 15 grudnia 1989 roku o 1,00 w nocy. Po kilku dniach rzeźba została jednak przetransportowana przez policję – pomnik waży 3,2 tony i ma 3,4 metry wysokości – do dzielnicy Queens. Protesty nowojorczyków spowodowały, że wkrótce byk wrócił w pobliże Wall Street. Di Modica odmówił natomiast stworzenia rzeźby niedźwiedzia tłumacząc, że byk jest symbolem wigoru amerykańskiego społeczeństwa.

Co ciekawe, Arturo Di Modica wykonał jeszcze cztery rzeźby byka. Co jeszcze ciekawsze, jedną z nich dla polskiego biznesmena Mariusza Świtalskiego. Właścicielem trzech pozostałych jest brytyjski biznesmen Joe Lewis, który umieścił rzeźby w swoich posiadłościach na Florydzie i Bahamach. Lewis kupił zresztą również nowojorskiego byka i natychmiast przekazał jego własność miastu.

Artykuł Byk i niedźwiedź na giełdzie – co oznaczają? pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

PPK – Pracownicze Plany Kapitałowe

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Mon, 21 Feb 2022 12:22:19 +0000

Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK), czyli program systematycznego oszczędzania, który ma podnieść wysokość świadczeń otrzymywanych po zakończeniu aktywności zawodowej.

System rozpoczął działalność w 2019 roku, ale jego sukces jest co najwyżej umiarkowany. Choć rząd liczył, że do PPK przystąpi 75% uprawnionych, to według danych z 2021 roku akces do programu zgłosiło zaledwie 30%. Za wdrożenie i ewidencjonowanie programu odpowiada Polski Fundusz Rozwoju, ale zarządzają nim różne instytucje rynku kapitałowego, w tym między innymi TFI PZU, PKO BP TFI, Compensa, Aviva Investors Poland TFI, NN Investment Partner TFI oraz BNP Paribas TFI.

PPK jest systemem, do którego przystąpienie jest dobrowolne i opiera się na współpracy państwa, pracownika oraz pracodawcy. Wpłaty podstawowe do PPK dokonuje pracownik (2% wynagrodzenia) oraz pracodawca (1,5% wynagrodzenia pracownika). Dodatkowo ustawodawca przewidział również „wpłatę powitalną” – po trzech miesiącach nieprzerwanego udziału w programie – w wysokości 250 zł. Obowiązek „wpłaty powitalnej” spoczywa na budżecie państwa. Dodatkowo, po roku uczestnictwa w programie pracownikowi przysługuje wpłata w wysokości 240 zł, jeśli w minionym roku kalendarzowym zgromadził on na swoim koncie PPK „środki równe co najmniej kwocie wpłat podstawowych należnych od 6-krotności minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w danym roku”.

Pieniądze zgromadzone na koncie w PPK są prywatne. Ich wypłaty można dokonać po ukończeniu sześćdziesiątego roku życia. W takim wypadku 25% środków może być wypłacanych jednorazowo, a pozostała część w miesięcznych ratach przez przynajmniej dziesięć lat.

W wyjątkowym przypadku, „z ważnego powodu”, pieniądze mogą zostać wypłacone przed ukończeniem przez uczestnika PPK sześćdziesięciu lat. Ten „ważny powód” to konieczność pokrycia kosztów leczenia (także współmałżonka lub dziecka). W takim wypadku uczestnik programu może wypłacić 25% zgromadzonej kwoty. Całą kwotę może z kolei wypłacić na pokrycie kosztów budowy lub rozbudowy domu. W pierwszym przypadku pieniędzy zwracać nie trzeba, w drugim istnieje taki obowiązek (w wartości nominalnej).

Artykuł PPK – Pracownicze Plany Kapitałowe pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

PKB – Produkt krajowy brutto

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Mon, 21 Feb 2022 12:18:17 +0000

Produkt krajowy brutto (PKB), czyli całość dóbr i usług powstających na terenie określonego kraju – w jego skład wchodzą także efekty działalności podmiotów zagranicznych działających na terenie tego państwa – w ciągu roku. Podstawowy i najważniejszy miernik zamożności państwa.

Istotną słabością tego miernika jest to, że nie uwzględnia on wielkości populacji danego kraju. Dlatego dla zobrazowania zamożności określonego społeczeństwa ekonomiści często stosują inny miernik – PKB per capita, czyli wartość PKB w przeliczeniu na jednego mieszkańca.

Od 1989 do 2018 roku polski produkt narodowy brutto wzrósł o 829% i był to najlepszy wynik w Europie. W tym czasie PKB Irlandii zwiększyło się o 789%, Słowacji o 784, a Czech o 549%.

W latach dwutysięcznych polskie PKB rosło najszybciej w okresie 2006-2007, gdy zwiększyło się odpowiednio o 6,2 i 6,7%, a najgorszy pod tym względem był rok 2013, gdy wzrost gospodarczy (czyli wzrost PKB) wyniósł tylko 1,6%, co było efektem kryzysu na globalnych rynkach finansowych. W tym czasie wzrost PKB wielu krajów Unii Europejskiej był ujemny lub blisko zeru.

PKB per capita wynosi obecnie w Polsce ponad 14,9 tysięcy dolarów. Dla porównania w Rosji jest to 11,8 tysięcy, w Niemczech 41,2 tysiące, w Szwajcarii 85,6 tysięcy, a w Stanach Zjednoczonych 58,5 tysięcy dolarów.

O ile w poprzedniej dekadzie, czyli w latach 2010-2019, światowy wzrost gospodarczy wyniósł rocznie średnio 3,5%, to obecna dekada ma być znacznie gorsza, bo prognozowany wzrost PKB wyniesie tylko 3,2%. Dużą rolę w tym spadku wzrostu gospodarczego odegrają Chiny. W drugiej dekadzie lat dwutysięcznych wzrost PKB w tym kraju oscylował rocznie w granicach 10%, tymczasem prognozy mówią, że w trzecim dziesięcioleciu ta wartość spadnie do zaledwie 4%.

Artykuł PKB – Produkt krajowy brutto pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.