Fundusze inwestycyjne – funduszopedia.pl

Koszty inwestowania

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Fri, 08 Apr 2022 08:57:21 +0000

Jak wszystkie inne usługi, inwestowanie w fundusz inwestycyjny wiąże się z określonymi kosztami. Istotnymi kosztami są: obsługa transakcji przez domy maklerskie, korzystanie z obowiązkowych usług banku depozytariusza, agentów transferowych oraz audytowanie sprawozdań finansowych funduszy przez biegłych rewidentów. Wszystkie te działania mają na celu jak najlepszą ochronę klientów.

Głównymi typami opłat związanymi z inwestowaniem w fundusz inwestycyjny są:

Opłata za zarządzanie

Najważniejsza opłata pobierana przez TFI, z której pokrywane są koszty działania firmy. Podaje się ją jako procent pobierany od zainwestowanych środków w skali roku. Jest ona naliczana codziennie jako 1/365 rocznej opłaty. W praktyce im większą część portfela funduszu stanowią akcje, tym opłata za zarządzanie jest wyższa.

Warto wiedzieć, że opłata za zarządzanie jest uwzględniona w przedstawianych wynikach inwestycyjnych – zarówno w notowaniach na stronie internetowej, jak i materiałach marketingowych oraz dokumentach prawnych. Oznacza to, że publikowane wyniki funduszu oraz wartość netto jednostki uczestnictwa podane są już po jej odjęciu.

TFI dzieli się opłatą za zarządzanie z dystrybutorami funduszu – jest to wynagrodzenie za pośrednictwo w sprzedaży. Wysokość opłat za zarządzanie znajdziesz w kartach funduszy i prospektach informacyjnych oraz tabelach opłat – dostępne są one na Panelu Współpracownika oraz na stronach internetowych poszczególnych towarzystw.

Opłata dystrybucyjna

Opłata ta jest wynagrodzeniem dystrybutora za pośrednictwo w sprzedaży jednostek uczestnictwa. Podaje się ją jako procent pobierany od wpłaconej przez klienta kwoty na początku inwestycji.

Warto wiedzieć, że wysokość opłaty dystrybucyjnej waha się w zależności od dystrybutora i zazwyczaj maleje wraz z rosnącą sumą środków wpłaconych do funduszu.

Zdarza się, że przy dokonaniu konwersji bądź zamiany z funduszu o niższej opłacie dystrybucyjnej do funduszu o wyższej opłacie, pobierana jest opłata wyrównawcza, stanowiąca różnicę między wyższą opłatą dystrybucyjna obowiązującą w funduszu docelowym, a niższą opłatą dystrybucyjną pobraną uprzednio przy nabyciu jednostek uczestnictwa.

Opłata umorzeniowa

Jest to opłata stosowana najczęściej w długoterminowych programach systematycznego oszczędzania lub programach z jednorazową wpłatą o określonym czasie trwania. Opłata pobierana jest na rzecz dystrybutora funduszu.

Opłata za zamianę lub konwersję

Opłata pobierana przez TFI na pokrycie kosztów zamiany lub konwersji pomiędzy subfunduszami. Wymieniona jest ona w dokumentach prawnych – prospektach informacyjnych oraz kluczowych informacjach dla inwestorów, jako jedna z możliwych do zastosowania opłat.

Uwaga! Opłata ta bywa mylona z dodatkową opłatą dystrybucyjną (tzw. opłatą wyrównawczą) pobieraną przy zamianie/konwersji z funduszu o niższej opłacie dystrybucyjnej do funduszu o wyższej opłacie.

Artykuł Koszty inwestowania pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

ETF

Maciej Świstoń — Wed, 04 Dec 2019 08:43:28 +0000

ETF to przede wszystkim produkt inwestycyjny. Fundusz inwestycyjny, który został zaprojektowany tak, by odwzorowywać wyniki i śledzić ruch – na przykład – indeksów giełdowych. Z angielskiego nazywa się on exchange-traded fund, i właściwie jest rodzajem otwartego funduszu inwestycyjnego. Fundusze tego typu nie starają się pobić benchmarku, a go odwzorować. Zawierają w swoim portfelu akcje takich spółek i w takiej liczbie, jakie są w danym indeksie.

ETF – co to jest?

Exchange Traded Fund, czyli rodzaj funduszu inwestycyjnego odzwierciedlającego stan (notowania) jednej z określonych giełd. Uważany za stosunkowo bezpieczną formę długoterminowego oszczędzania.

W Polsce ta forma inwestowania ma krótką historię, bo pierwszy fundusz ETF dla Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie powstał w końcu 2010 roku. Na Zachodzie fundusze ETF działają od wielu lat i szczególnie w ostatnich latach zdobywają sobie dużą popularność.

Zaletą funduszy ETF jest nie tylko ich prosta i zrozumiała konstrukcja, ale także z reguły niższe koszty zarządzania niż w wypadku klasycznych funduszy inwestycyjnych. A efekty? Cóż, także w tym wypadku istnieje – jak zawsze na rynku kapitałowym – ryzyko. W okresie pandemii, gdy amerykańska giełda rosła w bardzo szybkim tempie, fundusze ETF wypracowywały bardzo wysokie stopy zwrotu. Gdy rozpoczęła się wojna w Ukrainie – spadały, aby później znowu rosnąć. Inwestorzy muszą się z tym liczyć, chociaż warto pamiętać, że ryzyko takiej inwestycji jest bardziej zdywersyfikowane niż na przykład w wypadku inwestycji w spółki działające w określonym segmencie rynku.

Wyniki tego rodzaju funduszy potwierdzają, że ETF-y to dobry sposób na długoterminową inwestycję, czyli na przykład na oszczędzanie na lepszy start dziecka w dorosłe życie (na przykład opłacenie zagranicznych studiów lub kupno mieszkania), albo na naszą emeryturę.

Jak działa ETF?

Działalność funduszy ETF nie jest trudna do zrozumienia i to jeden z argumentów przemawiających za ich popularnością zwłaszcza wśród niedoświadczonych inwestorów. Rzecz polega na tym, że jeśli na przykład giełda w Nowym Jorku rośnie, czyli jej indeks idzie w górę, to wówczas ETF dla tej giełdy wypracowuje stopę zwrotu. I analogicznie – jeśli giełdowy indeks spada, to odbija się to na notowaniach funduszu ETF.

Najłatwiej ETF porównać do tradycyjnego funduszu inwestycyjnego otwartego. ETF na WIG20 posiada wartość 1/10 indeksu. Jeśli WIG20 sięga poziomu 1500 pkt., ETF uzyska wartość 150 zł. To oczywiście obrazowy przykład, ponieważ ETF przede wszystkim odzwierciedla zachowanie (zmianę) indeksu, a nie jego wartość absolutną. Każdy wzrost lub spadek wartości tego indeksu będzie miał przeniesienie na wynik naszego funduszu. Decydując się na ETF, realnie nabywamy (pośrednio) wszystkie spółki z indeksu . Różnice zaczynają się w wycenach, nabywaniu i limitach.

do inwestowania w ETF potrzebujemy rachunku maklerskiego,

wyceny są widoczne i zmieniają się w czasie rzeczywistym,

opłaty za zarządzanie takimi funduszami są znacząco niższe niż funduszy otwartych,

wymaga opłacenia prowizji maklerskiej,

zwykle oferuje dywidendy,

można inwestować od 1 jednostki uczestnictwa.

Śledzić, czy pobijać indeks?

ETF oferuje dywersyfikację. Inwestując w niego, inwestujemy w cały indeks. Spadek kilku spółek nie powinien znacząco negatywnie wpłynąć na wartość całego indeksu. Kolejną istotną kwestią są wyniki. Nierzadko indeksy (na przykład S&P500) w długim terminie oferują wyższe i pewniejsze stopy zwrotu, niż fundusze inwestycyjne otwarte inwestujące w podobne spółki z celem pobicia wyniku indeksu. Dodatkowo warto pamiętać o dywidendach i niższych opłatach za zarządzanie, które “poprawiają” wynik końcowy.

Inwestowanie za pomocą ETF nie ogranicza się jedynie do naśladowania znanych indeksów. Tworzone są nowe indeksy na potrzeby ETFów, np. takie które grupują firmy z konkretnej branży czy regionu.

Jak inwestować w ETF?

Należy posiadać konto maklerskie z dostępami do polskiej i zagranicznych giełd. Następnie dobrze jest odnaleźć ETF odwzorowujący wyniki interesujących nas indeksów i zakupić jednostki uczestnictwa. Warto jednak pamiętać, że instrument nie zawsze odzwierciedla wyniki indeksów 1:1 i to w obie strony. Można to zobrazować zobrazować dwoma przykładami:

Jeśli opłata wynosi 0,40%, to fundusz na wstępie będzie odstawał od wyników indeksu, który śledzi o tę wartość.

Zmiany w indeksie następują błyskawicznie, zaś fundusz wymaga czasu, aby się do nich dostosować (kupić/sprzedać). Do czasu dokonania transakcji kursy mogą się zmienić i powodować błędy.

Fundusz nie zawsze posiada dokładnie wszystkie firmy, które wchodzą w skład indeksu. Stąd mogą występować momenty, gdy osiągnie wyższą/niższą stopę zwrotu od indeksu.

Przeczytaj także o celach inwestycyjnych, oraz jak zacząć inwestowanie.

Artykuł ETF pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Stopa zwrotu

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Mon, 24 Jun 2019 06:42:55 +0000

Stopa zwrotu to wskaźnik pokazujący to, o ile zmieniła się wartość inwestycji w jakimś okresie czasu. Im stopa jest wyższa, tym wynik jest lepszy.

Po co liczyć stopę zwrotu?

Po to, aby ocenić zyskowność inwestycji i porównać ją do innych. Jeśli mamy ujemną stopę zwrotu, to ponieśliśmy stratę. Jeśli dodatnią, to osiągnęliśmy zysk. Gdy stopa zwrotu jest równa 0%, to znaczy, że nasza inwestycja nie przyniosła ani zysku, ani strat. Choć w przypadku rosnącej inflacji, nasze środki mogą mieć niższą siłę nabywczą.

Na podstawie historycznych stóp zwrotów oblicza się wskaźnik SRRI.

Jakie są stopy zwrotu?

Wyróżnia się przede wszystkim stopy zwrotu dzienne, miesięczne, całkowite, roczne i YTD. W przypadku YTD chodzi o stopę zwrotu od początku roku, do dnia obecnego. Stopa roczna może obejmować też kilka lat, wtedy uwidacznia się zachowanie instrumentu w dłuższym okresie.

Co warto wiedzieć?

Przede wszystkim to, że jest ona wyrażana w procentach (np. +10%, -5%). Dodatnia pokazuje, że Twoja inwestycja przynosi zyski. Możesz to liczyć na własną rękę, jednak większość instytucji dostarcza obliczone przez specjalistów stopy zwrotu i odnosi je również do wartości benchmarku.

Benchmark to wskaźnik – indeks lub zbiór indeksów – do którego porównujemy wyniki danego portfela inwestycyjnego. Pozwala też obliczyć faktyczny zysk z inwestycji.

Stopa zwrotu a ryzyko inwestycyjne

Im wyższej stopy zwrotu oczekujemy, na tym większe ryzyko powinniśmy być przygotowani. Zasadniczo, najwyższe stopy zwrotu przynoszą instrumenty akcyjne. Czyli te, które charakteryzują się wysokimi wahaniami notowań – dziś mogą dawać zysk rzędu +12%, ale za dwa dni mogą przynosić znaczące straty. Jeśli nie jesteśmy w stanie zaakceptować wyższego ryzyka, możemy szukać instrumentów bardziej bezpiecznych – generalnie jednak będą one przynosić też niższe zyski.

Artykuł Stopa zwrotu pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Stopa procentowa

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Wed, 15 May 2019 07:47:35 +0000

Stopa procentowa to jedno z podstawowych, i najczęściej używanych, pojęć w ekonomii. Oznacza koszt kapitału (pieniądza), który przysługuje jego właścicielowi z racji udostępnienia go innym uczestnikom obrotu gospodarczego. Z reguły stopa procentowa oznacza procent od pożyczonej kwoty.

W ekonomii mamy do czynienia z wieloma stopami procentowymi. Stopa procentowa referencyjna, lombardowa, depozytowa, redyskonta weksli są ustalane przez Radę Polityki Pieniężnej dla wybranych produktów finansowych. Mamy też do czynienia ze stopami rynkowymi, czyli oprocentowaniem kredytów i depozytów na rynku bankowym, których wysokość zależy od sytuacji na rynku międzybankowym. Często używanym pojęciem jest również realna stopa procentowa, czyli stopa nominalna pomniejszona o wartość inflacji.

Podczas inwestowania szczególnie istotna jest wysokość stopy inflacji i stopa oprocentowania depozytów.

Artykuł Stopa procentowa pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Cykl koniunkturalny

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Wed, 15 May 2019 07:41:24 +0000

Cykl koniunkturalny to zjawisko wahań koniunktury w gospodarce, mierzone w okresie kilku lat i dotyczące wzrostu gospodarczego. Mierząc cykl koniunkturalny z reguły bierze się pod uwagę dynamikę produktu krajowego brutto (PKB), poziom zatrudnienia, nakłady inwestycyjne przedsiębiorstw, ich zapasy materiałowe, dochody oraz wydatki ludności, a także zyski spółek. Na podstawie analizy cyklu koniunkturalnego można próbować oceniać przyszłe wyceny aktywów w które inwestujemy.

Według klasycznych podręczników ekonomii wyróżnia się cztery fazy cyklu koniunkturalnego:

fazę kryzysu, gdy rośnie bezrobocie, a maleje produkcja, zatrudnienie, zmniejszają się inwestycje spółek, spada popyt i w efekcie tych zjawisk spadają ceny towarów;
faza depresji, gdy następuje wyhamowanie zjawisk właściwych dla fazy kryzysu, ale wszystkie wymienione wyżej wartości (bezrobocie, produkcja, zatrudnienie, inwestycje, popyt, ceny) pozostają na niskim poziomie;
faza ożywienia, czyli okres wzrostu produkcji, zatrudnienia, inwestycji, popytu i wreszcie cen;
faza rozkwitu, czyli końcowa faza cyklu koniunkturalnego, oznacza koniec wzrostu produkcji, zatrudnienia, inwestycji, popytu i cen.

Artykuł Cykl koniunkturalny pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Wskaźnik SRRI

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Fri, 15 Mar 2019 14:29:20 +0000

Wskaźnik SRRI funduszu inwestycyjnego (Synthetic Risk and Reward Indicator) jest miarą określającą zmienność ceny jednostki uczestnictwa funduszu inwestycyjnego w horyzoncie pięcioletnim. Wskaźnik opiera się o wartość odchylenia standardowego tygodniowych stóp zwrotu funduszu inwestycyjnego, a więc pokazuje o ile średnio zmienia się cena jednostki uczestnictwa w porównaniu do średniej z ostatnich 5 lat. Miara SRRI przyjmuje wartości od 1 do 7 według poniższej tabeli:

klasa ryzyka	odchylenie standardowe
	równe lub większe	mniejsze niż
1		0.5%
2	0.5%	2%
3	2%	5%
4	5%	10%
5	10%	15%
6	15%	25%
7	25%

Im wyższy wskaźnik SRRI (klasa ryzyka), tym większe możliwe zmiany wartości – możliwość większej straty, ale również potencjalnie większy zysk z inwestycji.

Wskaźnik SRRI funduszu inwestycyjnego – wady

Wskaźnik SRRI nie jest wolny od wad. Nie określa wszystkich ryzyk związanych z inwestycją w dany funduszu inwestycyjny (np. ryzyka kredytowego obligacji). Poza tym klasa ryzyka nie zawsze w sposób adekwatny oddaje ryzyko produktu. Należy zaznaczyć, że wskaźnik bazuje na danych historycznych, które nie zawsze odpowiadają temu, co się wydarzy w przyszłości.

Wskaźnik zysku do ryzyka jest powszechnym narzędziem, które jest przedstawiane w dokumencie KIID każdego funduszu inwestycyjnego otwartego. Wskaźnik dostarcza cennych informacji o zachowaniu jednostki uczestnictwa funduszu inwestycyjnego w przeszłości, lecz nie powinien być wyłącznym źródłem decyzji o zainwestowaniu kapitału w dany fundusz inwestycyjny.

Artykuł Wskaźnik SRRI pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Master feeder

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Wed, 06 Feb 2019 10:23:48 +0000

Master feeder konstrukcja, w której fundusz feeder – inwestujący swoje aktywa (minimum 85%) w jednostki uczestnictwa (lub tytuły – w przypadku funduszy zagranicznych) innego funduszu – master.

Działanie takich funduszy reguluje dyrektywa unijna UCTIS IV¹.

Master feeder jakie są zalety?

W takiej konstrukcji funduszu można doszukać się przynajmniej trzech podstawowych zalet:

jest to spore ułatwienie dla polskiego inwestora ponieważ nie generuje dodatkowych obowiązków podatkowych. Inwestując w fundusze zagranicznych firm zarządzających, inwestorzy muszą samodzielnie wyliczyć i odprowadzić podatek. Polskie TFI robią to za podatnika w momencie umarzania inwestycji. Więc inwestując w zagraniczne fundusze za pośrednictwem polskich funduszy, inwestor upraszcza sobie procedurę podatkową;
największe zagraniczne firmy zarządzające dysponują znacznie większymi aktywami co dla inwestora otwiera ekspozycje na rynki znacznie większe niż polski i bardziej płynne;
obniżenie kosztów wejścia w inwestycję, które w przypadku zagranicznych funduszy są wysokie.

Co na to prawo?

Fundusze feeder, zgodnie z przepisami, muszą inwestować minimum 85% aktywów w tytuły uczestnictwa innego funduszu (master). Pozostałe 15% aktywów może być zainwestowane w płynne aktywa lub instrumenty pochodne, stosowane jedynie w celach zabezpieczających. Feeder może kupować tytuły uczestnictwa tylko jednego funduszu master i musi posiadać odpowiednie zezwolenie.

Inne regulacje prawne:

fundusze master oraz feeder muszą zawrzeć porozumienie w sprawie udostępniania wzajemnie informacji i współpracy; porozumieć muszą się również depozytariusze i audytorzy obu funduszy;
fundusze feeder mogą mieć tylko jeden fundusz master; z kolei fundusze master muszą mieć więcej niż jednego feedera;
fundusz master nie może być feederem innego funduszu;
master nie może pobierać od feedera opłat manipulacyjnych;
fundusz master udostępnia uczestnikom funduszy feeder bezpłatne dokumenty funduszu, a dokumenty funduszu feeder zawierają informacje o powiązaniach między funduszami.

Artykuł Master feeder pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Hossa

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Tue, 15 Jan 2019 15:25:42 +0000

Hossa to pojęcie pieszczące ucho każdego inwestora. Oznacza długotrwały wzrost wartości papierów wartościowych. Słowo pochodzi z języka francuskiego (hausse) oznaczającego wzrost, zwiększanie. Nawiązuje do metody ataku byka, który uderza z dołu do góry. Stąd analitycy i dziennikarze często nazywają hossę „czasem byka”. Przeciwieństwem hossy jest bessa.

Hossa i jej trzy fazy

Specjaliści uważają, że hossa ma zawsze trzy fazy. Pierwsza to akumulacja, w której po okresie spadków ceny zaczynają powoli rosnąć, ale inwestorzy nie wierzą w trwałość tego trendu i w efekcie przychodzi korekta. W drugiej fazie, ceny spółek rosną dynamicznie, na giełdzie panuje duży ruch, na rynek napływa wielu nowych inwestorów, którzy podbijają ceny. To najlepszy okres. Po nim następuje faza trzecia, gdy na rynku panuje euforia, coraz więcej inwestorów spekuluje, firmy emitują nowe akcje, a analitycy przedstawiają optymistyczne założenia na przyszłość.

Artykuł Hossa pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Bessa

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Tue, 15 Jan 2019 15:24:06 +0000

Bessa to najbardziej znienawidzone pojęcie w słowniku inwestora. Oznacza długotrwały – czasem obejmujący kilka tygodni, miesięcy, a nawet lat – trend spadkowy cen papierów wartościowych. Nazwa pochodzi od francuskiego słowa baisse, czyli spadek, ale nawiązuje do sposobu ataku właściwego niedźwiedziom, czyli uderzenia łapą z góry na dół. Dlatego okres bessy często nazywany jest „czasem niedźwiedzia”. Bessa trwoży przede wszystkim mniej wyrobionych inwestorów, bo dla tych doświadczonych, którzy mają długi horyzont inwestycyjny, jest okazją do intratnych zakupów.

Przeciwieństwem bessy jest hossa.

Najbardziej spektakularne bessy w historii

Najdłuższa bessa w historii światowego rynku kapitałowego miała miejsce w latach 1929-1933, gdy światowy handel zmalał z ponad 3 mld do niespełna 1 mld dolarów.

W 1987 roku, w czwartek 19 października, amerykański indeks Dow Jones spadł o 22,6%, co w efekcie spowodowało jeszcze dalej idące przeceny na giełdach w Hongkongu (45%), Australii (41%), Hiszpanii (31%) i w Wielkiej Brytanii (26%). Do dzisiaj ekonomiści nie są zgodni dlaczego doszło do krachu. Jeszcze większy krach miał miejsce w 2008 roku, po upadku Lehmann Brothers.

Artykuł Bessa pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

KIID

Funduszopedia - encyklopedia funduszy i inwestowania — Fri, 11 Jan 2019 15:54:17 +0000

KIID (Key Investor Information Dokument) – język, którym komunikują się osoby analizujące i zarządzające funduszami inwestycyjnymi, może być nie lada wyzwaniem dla kogoś, kto rozpoczyna przygodę z inwestowaniem. Z tego powodu – od początku 2013 roku – wprowadzono obowiązek publikowania kluczowych z punktu widzenia inwestora informacji na temat funduszu w postaci dokumentu KIID.

Jak wygląda KIID?

KIID liczy maksymalnie dwie strony i jest zredagowany przystępnym językiem. Niemal standardem jest dodawanie do takiego dokumentu czytelnych infografik i wykresów. W KIID powinny znajdować się informacje na temat ryzyka, na temat historycznych wyników, opłat w funduszu, kadry zarządzającej oraz podstawowych założeniach polityki inwestycyjnej. Często podawana jest informacja na temat sektorów rynku oraz obszarach geograficznych, w których fundusz inwestycyjny lokuje swoje aktywa.

Nowością w KIID był wskaźnik SRRI, który prezentuje ryzyko funduszu. Ten parametr bazuje na odchyleniu standardowym tygodniowych wyników funduszu w okresie ostatnich 5 lat. Klasyfikuje ryzyko inwestycyjne na skali numerycznej od 1 do 7. Niższa cyfra oznacza niższe ryzyko.

KIID zastąpił dokument nazywany skrótem prospektu informacyjnego. Ten nie spełnił swojej roli – dokumenty były bardzo długie, napisane fachowym językiem – w efekcie inwestorzy nie potrafili odnaleźć interesujących ich informacji. Poprzez ograniczenie długości i wymogi co do formy KIID powinien być ułatwieniem dla inwestora, który szuka odpowiedniego funduszu inwestycyjnego dla siebie.

Artykuł KIID pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.