Artykuł ETF pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Doświadczenie uczy, że nasz wybór powinien paść na zarządzającego, który nie jest gwiazdą jednego lub dwóch sezonów. Szukamy długodystansowców, nie sprinterów. Stawiajmy na osoby, których fundusze notują wyniki przewyższające średnią rynkową („biją benchmark”) na przestrzeni kilku lat. To najlepsze odzwierciedlenie kompetencji zarządzającego i jego filozofii pracy. To dowód, że ich praca opiera się na solidnych fundamentach, starannej analizie rynku, spotkaniach z zarządami spółek. Dobry zarządzający to właśnie powinien robić – poznawać spółki i umieszczać je w całym rynkowym, a nawet cywilizacyjnym kontekście.

Każdy dobry zarządzający, profesjonalnie podchodzący do swoich obowiązków, regularnie publikuje swoje komentarze, w sieci nietrudno znaleźć również wywiady z zarządzającymi. Inwestor, poważnie podchodzący do swoich pieniędzy, powinien te komentarze i wywiady czytać oraz krytycznie analizować. To najlepszy sposób na poznanie człowieka zarządzającego jego pieniędzmi.

Artykuł Zarządzający funduszem inwestycyjnym pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Fundusz Inwestycyjny Zamknięty to forma inwestowania, oparta na lokowaniu wpłacanych przez uczestników środków w określone w statucie funduszu instrumenty finansowe. Tę formę inwestowania cechuje przede wszystkim większa dowolność w lokowaniu aktywów oraz zwiększa rolę inwestora. Kontrolę nad FIZ pełni rada inwestorów. W jej skład wchodzą uczestnicy – którzy posiadają co najmniej 5% ogólnej liczby certyfikatów inwestycyjnych funduszu. Taka rada może poddać w wątpliwość decyzje inwestycyjne zarządzających, a nawet blokować niektóre transakcje.

FIZ cechuje również wysoka transparentność. Inwestorzy mają szeroki wgląd w politykę FIZ, posiadają dostęp do aktualnych wycen i dokumentów. Uczestnik często może też wyznaczyć profesjonalną firmę audytorską do kontroli.

W co inwestuje Fundusz Inwestycyjny Zamknięty?

Fundusz Inwestycyjny Zamknięty może inwestować w różne rodzaje aktywów. Nie jest objęty tak szeroką kontrolą polityki inwestycyjnej, jak fundusze inwestycyjne otwarte. FIZ jest tworzony celowo, na określoną jednostkę czasu. Dla określonego horyzontu może zatem inwestować w różne rodzaje instrumentów: papiery wartościowe, waluty, udziały w spółkach, czy nieruchomości – a nawet inne fundusze inwestycyjne.

Cechą szczególną Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego (FIZ) jest ograniczenie liczby uczestników, bazujące na ustalonych przez Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych kryteriach. FIZ jest osobą prawną, która emituje – mające status papierów wartościowych – certyfikaty. To generuje pierwsze ograniczenie – ponieważ zakupić certyfikaty można wyłącznie wtedy, gdy instytucja odpowiadająca za dany fundusz, zadecyduje o ich emisji, ograniczy ich liczbę i ustali liczbę osób mogących przystąpić do funduszu.

Certyfikaty inwestycyjne można nabyć na dwa sposoby:

• poprzez zakup certyfikatów na rynku pierwotnym podczas ich emisji,
• na rynku wtórnym, np. na giełdzie

Kolejnym ograniczeniem są ustalane przez TFI minimalne kwoty “wejścia”, które zwykle wynoszą przynajmniej 20 milionów złotych. FIZ jest wysoce spersonalizowanym, niemal “szytym na miarę” produktem. Zapewnia korzyści podatkowe, łatwiejsze przekazanie majątku potomkom, dyskrecję oraz szerszą kontrolę.

Artykuł Fundusz inwestycyjny zamknięty pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Artykuł Jak inwestować w fundusze inwestycyjne? [poradnik] pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Działanie takich funduszy reguluje dyrektywa unijna UCTIS IV¹.

Master feeder jakie są zalety?

W takiej konstrukcji funduszu można doszukać się przynajmniej trzech podstawowych zalet:

• jest to spore ułatwienie dla polskiego inwestora ponieważ nie generuje dodatkowych obowiązków podatkowych. Inwestując w fundusze zagranicznych firm zarządzających, inwestorzy muszą samodzielnie wyliczyć i odprowadzić podatek. Polskie TFI robią to za podatnika w momencie umarzania inwestycji. Więc inwestując w zagraniczne fundusze za pośrednictwem polskich funduszy, inwestor upraszcza sobie procedurę podatkową;
• największe zagraniczne firmy zarządzające dysponują znacznie większymi aktywami co dla inwestora otwiera ekspozycje na rynki znacznie większe niż polski i bardziej płynne;
• obniżenie kosztów wejścia w inwestycję, które w przypadku zagranicznych funduszy są wysokie.

Artykuł Master feeder pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

KIID (Key Investor Information Dokument) – język, którym komunikują się osoby analizujące i zarządzające funduszami inwestycyjnymi, może być nie lada wyzwaniem dla kogoś, kto rozpoczyna przygodę z inwestowaniem. Z tego powodu – od początku 2013 roku – wprowadzono obowiązek publikowania kluczowych z punktu widzenia inwestora informacji na temat funduszu w postaci dokumentu KIID.

Jak wygląda KIID?

KIID liczy maksymalnie dwie strony i jest zredagowany przystępnym językiem. Niemal standardem jest dodawanie do takiego dokumentu czytelnych infografik i wykresów. W KIID powinny znajdować się informacje na temat ryzyka, na temat historycznych wyników, opłat w funduszu, kadry zarządzającej oraz podstawowych założeniach polityki inwestycyjnej. Często podawana jest informacja na temat sektorów rynku oraz obszarach geograficznych, w których fundusz inwestycyjny lokuje swoje aktywa.

Nowością w KIID był wskaźnik SRRI, który prezentuje ryzyko funduszu. Ten parametr bazuje na odchyleniu standardowym tygodniowych wyników funduszu w okresie ostatnich 5 lat. Klasyfikuje ryzyko inwestycyjne na skali numerycznej od 1 do 7. Niższa cyfra oznacza niższe ryzyko.

KIID zastąpił dokument nazywany skrótem prospektu informacyjnego. Ten nie spełnił swojej roli – dokumenty były bardzo długie, napisane fachowym językiem – w efekcie inwestorzy nie potrafili odnaleźć interesujących ich informacji. Poprzez ograniczenie długości i wymogi co do formy KIID powinien być ułatwieniem dla inwestora, który szuka odpowiedniego funduszu inwestycyjnego dla siebie.

Artykuł KIID pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Fundusz inwestycyjny otwarty to osoba prawna, działająca na podstawie ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi¹. Pełni rolę inwestora zbiorowego, który inwestuje środki Klientów we wspólnym interesie i na wspólny rachunek w myśl zasad zapisanych w prospekcie informacyjnym funduszu oraz jego statucie.

Wpłacając określoną kwotę pieniężną do funduszu inwestycyjnego, Klient nabywa jednostki uczestnictwa. Jednostki uczestnictwa odzwierciedlają proporcjonalny udział klienta w zgromadzonym majątku funduszu. Wpłat do funduszu inwestycyjnego dokonuje się w formie pieniężnej.

Klient w każdej chwili może żądać odkupienia jednostek uczestnictwa przez fundusz i wypłacić żądaną kwotę. Następuje to w drodze złożenia zlecenia odkupienia jednostek uczestnictwa.

Czy fundusz inwestycyjny może zbankrutować?

Fundusz inwestycyjny stanowi masę majątkową, która należy do jego uczestników (tj. klientów, którzy nabyli jednostki uczestnictwa w funduszu). W związku z tym, że posiada on osobowość prawną, w przypadku upadku banku przechowującego aktywa funduszu (depozytariusza), majątek funduszu nie wchodzi w skład masy upadłościowej takiego banku.

Dzięki swojej konstrukcji fundusz inwestycyjny to forma inwestowania m.in. dla osób, które:

• szukają i oczekują wyższych zysków niż te oferowane przez depozyty bankowe,
• chcą skorzystać z wiedzy i doświadczenia profesjonalnych zarządzających,
• akceptują adekwatny poziom ryzyka inwestycyjnego w stosunku do oczekiwanych zysków.

Fundusz inwestycyjny otwarty – rodzaje

Podstawowym kryterium podziału funduszy inwestycyjnych jest spektrum instrumentów finansowych, o które oparta jest polityka inwestycyjna funduszu.

Fundusze gotówkowe i pieniężne

Inwestują w krótkoterminowe instrumenty dłużne (bony skarbowe, obligacje, depozyty), dążąc do osiągnięcia dochodu zbliżonego do dochodu z depozytu bankowego przy możliwie niskim ryzyku, Przeznaczone dla Klientów, którzy planują inwestycje na krótki okres.

Przeczytaj więcej o funduszach gotówkowych i pieniężnych >

Fundusze dłużne

Pozyskane od inwestorów środki lokują w dług w postaci obligacji. W zależności od emitenta fundusz narażony jest na różne ryzyka. Można wyróżnić trzy typy podmiotów, które emitują obligacje: Skarb Państwa, samorządy oraz korporacje/przedsiębiorstwa. Stąd inwestowanie w obligacje skarbowe bądź obligacje korporacyjne wiąże się z różnym poziomem ryzyka. Obligacje skarbowe charakteryzują się większą stabilnością niż obligacje korporacyjne, które są bardziej podatne na zmienność rynku. Natomiast inwestowanie w obligacje skarbowe i korporacyjne łączy ryzyko stopy procentowej. Z modelu wyceny tych instrumentów wynika, że wartość instrumentu rośnie, gdy stopy procentowe spadają i odwrotnie. Dlatego wyróżnić można fundusze dłużne:

• papierów skarbowych,
• papierów korporacyjnych (przedsiębiorstw),

Przeczytaj więcej o funduszach pieniężnych >

Fundusze mieszane

Prowadzą politykę inwestycyjną opartą na lokowaniu w więcej niż jedną klasę aktywów. Wyróżniamy fundusze mieszane:

• stabilnego wzrostu – charakteryzują się mniejszym udziałem akcji (ok. 20-40%). Przeznaczone są dla osób poszukujących dywersyfikacji pomiędzy rynkiem obligacji i akcji,
• zrównoważone – charakteryzują się przeważającym udziałem akcji w strukturze aktywów funduszu (ok. 40-75%). Przeznaczone są dla osób akceptujących wyższe ryzyko inwestycyjne oraz oczekujących zwrotu znacznie powyżej lokat bankowych,
• aktywnej alokacji/absolutnej stopy zwrotu – dają zarządzającemu funduszem dowolność w budowaniu struktury portfela, a ich celem jest osiąganie dodatniej stopy zwrotu w każdych warunkach rynkowych.

Przeczytaj więcej o funduszach mieszanych >

Fundusz akcji

Większość pozyskanych środków lokują w akcje spółek notowanych na giełdzie. W swoich statutach mają zapisany minimalny udział akcji w portfelu. Charakteryzują się wysokim ryzykiem, z którym związany jest możliwy potencjał zarobku. Fundusze te należą do najzyskowniejszych, ale także najbardziej ryzykownych otwartych funduszy inwestycyjnych,

Przeczytaj więcej o funduszach akcji >

Fundusze sektorowe/specjalistyczne

Do tej grupy należą fundusze, które inwestują w surowce lub instrumenty odwzorowujące zachowanie cen surowców, a także fundusze koncentrujące się na akcjach spółek z konkretnej branży.

Fundusze inwestycyjne – rodzaje pobieranych opłat

Fundusze inwestycyjne za swoją działalność pobierają opłaty, które dzielą się na 2 kategorie: opłaty dystrybucyjne oraz opłaty za zarządzanie. Opłaty dystrybucyjne wynoszą od 0% do 4% i pobierane są w momencie nabywania jednostek przez klienta funduszu. Opłaty za zarządzanie natomiast wynoszą pomiędzy 0,5% a 4% i naliczane są codziennie. Dla inwestora opłata za zarządzanie jest tak naprawdę „niewidoczna”, gdyż jest ukryta w cenie jednostki (codziennie pomniejsza jej wartość w stosunku opłata za zarządzanie/365).

Szybki FAQ:

Artykuł Fundusz inwestycyjny otwarty pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Subfundusz nie posiada osobowości prawnej. Niemniej subfundusze mogą posiadać odmienną politykę inwestycyjną, mogą charakteryzować się odmiennymi zasadami ustalania wartości ich aktywów i zobowiązań w różnych walutach, odmiennymi zasadami przyjmowania wpłat i realizowania umorzeń jednostek uczestnictwa oraz zasad wyceny.

Artykuł Subfundusz pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.

Jednostka uczestnictwa w funduszach zagranicznych

Odpowiednikiem jednostki uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym otwartym w funduszu zagranicznym jest tytuł uczestnictwa. Wskutek dokonania wpłaty do funduszu i otwarcia rejestru, fundusz przydziela uczestnikowi określoną liczbę jednostek uczestnictwa. Liczba ta może być także wyrażona ułamkiem. Natomiast cena jednostki uczestnictwa pozostaje zmienną w zależności od ceny instrumentów finansowych, w które inwestuje dany fundusz.

Warto dodać, że w ramach jednego funduszu mogą występować różne kategorie jednostek uczestnictwa. Jednostki należące do różnych kategorii mogą się od siebie różnic na przykład sposobem lub wysokością pobierania opłat manipulacyjnych bądź stopniem uczestnictwa ich nabywcy w obciążeniach aktywów funduszu.

Artykuł Jednostka uczestnictwa pochodzi z serwisu funduszopedia.pl.